Sonny Rollins

sonnyrollins

Trombonist Clifton Anderson stond ooit op het punt uit de muziek te stappen, zei hij in een interview: zelfs op z’n best werd hij door zijn bandleider Sonny Rollins van de sokken geblazen. Toch ontbrak Anderson niet toen Rollins kortgeleden in een uitverkochte grote zaal van De Oosterpoort stond. De 79-jarige tenorsaxofonist had zijn jongere tegenspeler uitgelegd dat hij met de dood op z’n hielen gewoon niet anders kon dan alles uit zijn spel halen.

In Groningen lagen de verhoudingen precies zo. Rollins was, anders dan Wayne Shorter eerder, alomtegenwoordig. Anderson viel op met geregeld toch wat fletse partijen en probeerde met name Rollins niet in de weg te lopen als deze gedurende lange solo’s stramme passen maakte over het podium. Gitarist Bobby Broom was niet veel minder flegmatiek, maar hij kon mooi op een kruk aan de zijkant van het plankier zitten. Pas in de paar verstilde composities vond het bandgeluid daadwerkelijk een eenheid.

In zijn interessante bespreking voor de Volkskrant schreef jazzrecensent Koen Schouten dat de begeleidingsband van Rollins geregeld kritiek krijgt. ‘Kabbelende slomerds zijn het, waar niets van uit gaat. De muziek zou zoveel spannender kunnen zijn met een pittiger begeleiding. Aan de andere kant: dankzij de egoloze musici kan Rollins volkomen op zijn eigen houtje los gaan.’

Met dat laatste heeft Schouten een punt. De kracht en helderheid van het spel van Rollins was indrukwekkend. Dat het aan longinhoud na al die jaren niet ontbreekt, valt vooral op door de opkomst van de bejaarde muzikant: de schuifelende stapjes, de duidelijk vastzittende heup, de lichte bochel, de grijze baard. Met de eerste noot blijkt dat heilige vuur nog altijd te branden. Maar een werkelijk hechte band boeit gedurende een heel concert meer dan een fenomenale, maar in zijn vindingrijkheid eenzame solist.

Het grootste nadeel was dat de set wel erg gezellig was. De avond begon nog met een nummertje heerlijk onstuimige hardbop. Maar prompt daarna werd een wel erg flauwe samba ingezet. Achteraf bleek het hier te gaan om Rollins prijscompositie St. Thomas. Foutje. Maar terwijl Rollins in Groningen niet veel verder kwam dan dat wat melige refreintje, speelde hij bijvoorbeeld in Stockholm in 1959 (!) een veel vrijere en enerverendere versie.

Volgens Schouten speelde Rollins weliswaar merendeels oud repertoire, maar nam hij in zijn voortdurende zoekende spel grote risico’s. Hmmm. Misschien. Toch resteert bij mij de sensatie dat de avond, hoewel vermakelijk, toch verbazingwekkend braaf was voor een Saxophone Colossus.

There are no comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: