De Groene Amsterdammer

‘Het hele idee van een functioneringsgesprek of een beoordeling, dat is vijandig voor ze. Met sommige mensen is tientallen jaren niet gesproken. Het is bijna ondoenlijk om hier iets te veranderen.’ Adjunct-hoofdredacteur Koen Kleijn ventileert zijn ongenoegen in Dwars, de documentaire van filmmaker Marieke van der Winden over De Groene Amsterdammer, die deze maandag te zien is.

Het is een komisch, haast koddig portret geworden van het oeroude opinieblad, dat in een bouwvallig pand in Amsterdam huist. De documentaire is bovendien een uitstekende praktijkles voor elke beginnende organisatiedeskundige. Want het is prachtig te zien hoe de verschillende culturen op de redactie met elkaar in botsing komen, werknemers langs elkaar heen praten en rancune jarenlang welig kan tieren. Kleijn is inmiddels bij het blad vertrokken.

Het hoofd telemarketing noemt uitgever Paul Disco ‘één van de slechtste directeuren die de Groene ooit heeft gehad’. Later blijkt waarom: Disco dreigde in zijn drang naar professionalisering de afdeling telemarketing te outsourcen. Redactiesecretaris Trinette Koomen, die al veertig jaar bij het tijdschrift werkt en nog op dezelfde typemachine tikt, walgt van iedereen die de organisatie wenst te stroomlijnen. ‘Dan snap je De Groene niet.’ Ze ziet zichzelf als het geweten van het tijdschrift en kijkt met vertedering naar een portret van Martin van Amerongen, de vroegere hoofdredacteur: ‘We hadden gedacht hier samen oud te worden.’

Redacteuren Margreet Fogteloo en Joeri Boom stappen op Disco af om hem te dwingen openheid van zaken te geven over zijn plannen voor een reorganisatie. Met een halsstarrige redactie als die van De Groene moet je goed weten te communiceren, zeggen zij. Disco hoort zelf ondertussen van een bouwdeskundige dat alleen al het herstel van de fundering en de herinrichting van het souterrain van het redactiepand een paar ton gaat kosten. ‘Maar goed, dat geld hebben we dus niet.’

Huidig hoofdredacteur Xandra Schutte probeert er ondertussen het beste van te maken, binnen de beperkingen van een smal budget, een kleine redactie en een verschaalde werksfeer. Je zou haast medelijden met haar krijgen. Toch had ze het ruim zes jaar geleden als hoofdredacteur van Vrij Nederland een stuk zwaarder. Een opstand van de redactie hoeft ze dit keer vooralsnog niet te verwachten. In haar ogen is dit kinderspel.